“Siz Matmazel Whitefoot olmalısınız, Bebek Bakımı ” dedi Gaspard, elini Avaya uzatarak. Ama bu tanışma feslinin geri kalanını kaçırdım, çünkü yandaki odadan Vincent çıktı. Bakışları bana sabidenmişti. Suratında tam okuyamadığım, ama okumak istediğimden de emin olmadığım bir ifade vardı.
Kızgınlık? Hayal kırıklığı? îhanet? Savaş alanında bebek gelişimi kısaca konuşmuş olsak da, orada dikkatimizi da ğıtan başka şeyler vardı. Savrulan kılıçlar mesela. Ya da uçan oklar. 55 Ayrılırken veda etmiştim. Ona kalamayacağımı söylemiştim.
Ama tenimizde kan, yüzümüzde kül vardı ve gözlerine bebek şarkıları bile bakmamış tım. Yok, en son konuşmamız -gerçek anlamda iletişim kurmamızNew Yorkta, havaalanındaydı. Kız arkadaşına âşık olduğumu ve onları bir arada görmenin içimi parçaladığını söylediğim zamandı. Sadakatsizliğimi itiraf etmiş ve sonra onu terk etmiştim. ötekileri görmezden gelip doğrudan bana yürüdü.
Gözleri ateş saçıyordu ve bir an için gelip bana vuracak sandım. bebek oyunları Suratımın ortasına kesin bir yumruk indirecek dedim. Ama onun yerine beni kavradığı gibi kollarıyla sardı ve nefessiz bırakana kadar sıktı. Ve diğerlerinin duyamayacağı kadar alçak sesle “Hepsi unutuldu,” dedi. “Söylenecek bir şey kalmadı. Sadece döndüğün için mutluyum. Seni özledik. Hepimiz.”
